Coco Rosie - La Maison de Mon Ręve

Płyta nie należy do nowości wydawniczych, a jednak powracam nieustannie.
Siostry Casody czasem efemeryczne, że strach by je dotknąć, innym razem wkopane w realność jak sygnalizacja świetlna. Po prostu Kobiety i ich kobieca do bólu płyta, ból jednak chyba bardziej uwiera mężczyznę, który pojawia się w zasięgu tych dźwięków i tekstu. Bianca przez lata mocno niezdecydowana co robić ze swoim poetyckim wręcz „teksciarstwem”, trochę jakby pisanym do śpiewania w łazience trochę dla dziwnych klubów i miejsc bliskich melinom. Sierra po dobrze zapowiadających się gospelowych początkach, rzuca wszystko dla opery. Dobre występy w Rzymie, Nowym Yorku i Paryżu, a jednak coś z operą zaczyna Sierrze Casody nie zupełnie być po drodze. Bianca po latach rozłąki dzwoni do siostry, oznajmiając że właściwie leci do Paryża i może by mogła ją odwiedzić - no i odwiedza.
W mieszkaniu tej od opery ta od meliny ląduje trochę na dłużej. Wystarcza to by nagrać płytę właściwie w domu i tak niemal rodzinnie. Asceza miesza się właściwie z zamierzonym bałaganem damskiej łazienki, tak jakby ktoś stawiał obok siebie klasyczne zapachy i tandetne różowe flakoniki. Muzyka prosta i momentami przezroczysta jak zwiewna koronkowa bielizna: gitara, perkusja i piano. Całość jednak na tyle tylko uporządkowana by nie bolały uszy. Jednak dwanaście ballad to nie sny, a piosenki o życiu. Harmonię czasem burzą jakby porozrzucane dźwięki, a to jakieś odgłosy telefonów lub dziecinnych gierek, a to gwiżdże czajnik, gdzieś tam ptaszki lub karetka. Muzycznie niby wszystko składa się w tak popularną Americanę, a jednak jest coś, może właśnie te niemal odpustowe dźwięki od czasu do czasu, co nie pozwala się nudzić. Klimat troszkę jak ze starych bluesowych płyt, ani grama lśniących popem wokali pod Norę Johns.
To co jest pewne, to Casody czarują głosem. Czarują bardzo kobieco na temat miłości. Miłości do mężczyzny, a jakże... Oj no, pokochać taką i zostać przez nią pokochanym (chyba wszystko jedno przez którą) tylko kto by wytrwał to wszystko o czym śpiewają np. w: By Your Side, Good Fridy czy choćby Not For Sale? Dźwięki, które dają Coco Rosie niby kruche, poukładane - wszystko cicho i spokojnie czasem aż trudno się nie uśmiechnąć. Choćby w Good Friday wystarczającym powodem by się zakochać jest zmiana koloru nieba z szarości w błękit. A jednak, każdy (chyba) słuchający tego facet podskórnie czuje, że w moment może się wszystko zmienić w furię...jakby tylko przewrotnie wcale się nie zmienia. Solidne pomieszanie dźwięków to oczywiście nie wszystko co odsłania złożoną kobiecość sióstr. Obok wspomnianej trójcy utworów o miłości do faceta niemal bezsensowny tekst Butterscotch ale i jak u Simone Weil dojrzała religijność w Jesus Loves Me.
Płytka "La Maison de Mon Ręve" wydana w 2004 roku tak naprawdę zaistniała w 2005 - jedna z tych nielicznych, których słucha się do oporu, potem na jakiś czas trzeba odpocząć by zatęsknić tak mocno, że znowu muszą zaskrzeczeć po cichu Coco i Rosie tak pomiędzy Billie Holiday, Stiną Norderstam a nawet Beth Gibbons. Ot ciepło jak kobieta pod prysznicem.

Jarek Mikołajczyk